14 Şubat 2007 Çarşamba

Eskişehir' e yeni bir nefes geldi...
Haftasonu Eskişehir' deydim bu sebeple yeni tarifler yok ama onun yerine dünya tatlısı bir bebiş var :) Evet ailemize yeni biri katıldı ve ben yenge oldum...O kadar minik o kadar tatlı birşey ki insan gözünü kırpmadan sürekli onu seyretmek istiyor ki öylede yaptım:) Bence dünyanın en zor işi anne ve baba olmak bunu bir kere de canlı canlı görerek şahit oldum. Bunu ben dahil herkes biliyor ama herkesin de eninde sonunda sahip olmak istediği bir şey herhalde...Yine bunu da bebişimizi, Toprak' ımızı görünce anladım. Ne kadar yorgun olsadınızda, saatlerce susmayıp ağladığında, bu durumun vermiş olduğu çaresizlik, sinir harbinden sonra bile çok değil 2 dakika sonra bile yüzünde beliren, tesadüfen oluşan minik bir tebessümü, minik bir mimiği sizi kahkahalara boğabiliyor ve saniyede tüm yorgunluğunuz uçabiliyor. İşte bu yüzden bu kadar zor olduğunu bilsenizde sevgisi ağır bastığı için onu hayatınıza alıyorsunuz herhalde.

Minik Toprak' ımız aramıza hoşgeldin! Sevgili Evrim abla ve Alper abiye teşekkür etmeden olmaz tabi çünkü, en yorgun saatlerimizde bile resmine bakıp tüm yorgunluğumuzu alan, hayatımıza inanılmaz bir renk katan, bu kadar sevimli, bu kadar tatlı bir bebişin dünyaya gelmesini sağladınız. Bu güzel, küçük aileye hep birlikte çook uzun, sağlıklı ve mutlu günler diliyorum vee maşallahımı da eksik etmiyorum ;)

2 yorum:

Ayça dedi ki...

Gözünüz aydın :) Allah analı babalı sağlıklı büyümesini ansip etsin.
(bloguma bir arkadaşım aynen söyle yazmıştı : evlilik,hamilelik,oğum insana ne cümleler öğretiyor/söyletiyor :) )

Meltem :-) dedi ki...

Sağol Ayçacım şimdilik nazar değmesin korkusuna resim koymama izin yok ama en kısa zamanda resmini yollarım :)